Exhibition Participations 

Meet Andrea Antoniou, an 18-year-old girl from Cyprus, living her best life, turning what is considered an issue into her strength. Andrea is living with vitiligo since the age of 7. For a child that young, having a characteristic that made her stand out from the crowd accompanied with bullying, was understandably difficult to handle. She recalls, “I had many experiences of bullying at the beginning. This used to make me sad, not for myself, but for others”. Thankfully, she had the love and support of her friends and family, which was fundamental for her rapid realisation that she is beautiful the way she is, transcending a bad experience into a positive one. Andrea communicates the sense of individuality and she is an inspiration for everyone around her to love themselves the way they are. What makes you stand out from the crowd is the means to self-acceptance and your unique trademark. “After a journey of self-discovery and self-acceptance, I came to the realization that I should be grateful for what I have. One day, it will change my life forever. Now, I feel grateful and lucky to have vitiligo. It makes me feel special”, Andrea explains.“ Feel proud and blessed to have vitiligo. It makes you special. And also, I have a secret to share. Every time you look at your spots, you must think that every patch is a dose of magic and a blessing that God has given you. We are beautiful”

Γνωρίστε την Άντρεα Αντωνίου, μια 18χρονη από την Κύπρο, γεμάτη ζωή και ενέργεια που μετέτρεψε το πρόβλημα της σε δύναμη. Η Άντρεα ζει με λεύκη από 7 χρονών. Για ένα παιδί τόσο μικρό, που είχε το χαρακτηριστικό να ξεχωρίζει από το πλήθος συνοδευόμενο από εκφοβισμό, ήταν πολύ δύσκολο στην διαχείριση. Η ίδια θυμάται, «Είχα πολλές εμπειρίες εκφοβισμού στην αρχή. Αυτό με έκανε να λυπάμαι, όχι για τον εαυτό μου, αλλά για τους άλλους». Ευτυχώς, είχε την αγάπη και την υποστήριξη των φίλων και της οικογένειάς της, κάτι που ήταν θεμελιώδες για να συνειδητοποιήσει ότι είναι όμορφη όπως είναι, μετατρέποντας την αρνητική εμπειρία σε θετική. Η Άντρεα επικοινωνεί την αίσθηση της ατομικότητας και είναι μια έμπνευση για όλους γύρω της να αγαπήσουν τον εαυτό τους όπως είναι. Το τι σε κάνει να ξεχωρίζεις στο πλήθος είναι το μέσο για την αποδοχή του εαυτού σας και το μοναδικό σήμα κατατεθέν σας. «Μετά από ένα ταξίδι αυτο-ανακάλυψης και με την αποδοχή του εαυτού μου, συνειδητοποίησα ότι πρέπει να είμαι ευγνώμων για όσα έχω. Τώρα, νιώθω ευγνώμων και τυχερή που έχω λεύκη. Με κάνει να νιώθω ξεχωριστή», εξηγεί η Andrea. " Νιώθω περήφανη και ευλογημένη που έχω λεύκη. Σε κάνει ξεχωριστό. Και επίσης, έχω ένα μυστικό να μοιραστώ. Κάθε φορά που κοιτάς
στα σημεία σου, πρέπει να σκέφτεστε ότι κάθε έμπλαστρο είναι μια δόση μαγείας και μια ευλογία που σας έχει δώσει ο Θεός. Είμαστε όμορφοι"

ARCHIVE: is a multispace where local artists exhibit their creations. It is a center where imagination and ideas come to life through workshops, talks and other creative events.

Tsemberi Fashion Project

Tsemberi is the first bicommunal sustainable and cultural fashion project based in Cyprus. The project was founded in March 2021 and focuses on reintroducing our Cypriot Heritage to the world through modern art and fashion. Our project strives to minimize the impact of fashion industry to the planet and therefore follows a sustainable and circular methods of creation.

The three core social aspects of our project are; climate change, maintenance of our Cypriot Identity, and youth collaboration in bicommunal projects. In our project, we have a group of young Cypriot fashion designers who have accepted the #tsemberi challenge.

What is the #tsemberi challenge?

Our designers are challenged to create a new sustainable and zero waste design inspired by Cypriot cultural heritage. The first phase of the project was for each designer to create a tsemberi, which will be presented at the
exhibition. The project's second stage calls for each designer to create a whole new design that will be exhibited next year at our fashion exhibition in Nicosia. Our fashion project is in collaboration with Fashion Revolution Cyprus and is funded by the Royal Commonwealth Society and Clarions Futures.


Commonwealth Fashion Council

Irene Panayi
Mert Özyürekliler
Diamando Skannavia
Leandros Farley-Stamadiades

Tsemberi Fashion Project

Το Tsemberi είναι το πρώτο δικοινοτικό έργο βιώσιμης και πολιτιστικής μόδας με έδρα την Κύπρο. Το έργο ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2021 και εστιάζει στην επανεισαγωγή της Κυπριακής μας Κληρονομιάς στον κόσμο μέσω της σύγχρονης τέχνης και της μόδας. Το έργο μας προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει τον αντίκτυπο της βιομηχανίας της μόδας στον πλανήτη και ως εκ τούτου εστιάζει στις βιώσιμες και κυκλικές μεθόδους δημιουργίας. Οι τρεις βασικές κοινωνικές πτυχές του έργου μας είναι: κλιματική αλλαγή, διατήρηση της κυπριακής μας ταυτότητας και συνεργασία των νέων σε δικοινοτικά έργα. Στο έργο μας, έχουμε μια ομάδα νέων Κύπριων σχεδιαστών μόδας που έχουν αποδεχτεί την πρόκληση #tsemberi.

Τι είναι το #tsemberi challenge;

Οι σχεδιαστές μας καλούνται να δημιουργήσουν ένα νέο βιώσιμο με μηδενικά απόβλητα έργο, εμπνευσμένο από την κυπριακή πολιτιστική κληρονομιά. Η πρώτη φάση του έργου ήταν για κάθε σχεδιαστή να δημιουργήσει ένα τσεμπέρι, το οποίο θα παρουσιαστεί στην έκθεση. Το δεύτερο στάδιο του έργου καλεί κάθε σχεδιαστή να δημιουργήσει ένα εντελώς νέο σχέδιο που θα προβληθεί το επόμενο έτος στην έκθεση μόδας μας στη Λευκωσία. Το σχέδιο μόδας μας είναι σε συνεργασία με το Fashion Revolution Cyprus και χρηματοδοτείται από τη Royal Commonwealth Society και την Clarions Futures.


Commonwealth Fashion Council

Ειρήνη Παναγή
Mert Özyürekliler
Διαμάντω Σκανναβία
Λέανδρος Φάρλεϋ-Σταμαδιάδης

Lines Mean Smth – Mental Health Awareness


Emotions and thoughts that are di‰cult to express;
That are always there;
And that everybody has;
We are all in this together;
You are not alone;

During difficult situations in my life, smth inside me kept pushing to do everything possible to get through. Art has always played an important part in my life. Using many anti-stress illustrated books, I started developing these lines in notebooks that helped me manage stress levels throughout studies. First time I used lines in my Graphic Design degree was to illustrate a symbol, I choose the semicolon it being an international icon adopted by many to raise mental health awareness and prevention of suicide. This creative process took my mind off when I needed it most and provided me with a relaxing distraction. Over the years these lines followed and supported me when needed. Recently I realized lines made me the person I am today. The minute I start illustrating what’s in my mind, my body starts breathing in a different way. I can accept that smth within me and be functional within society if I have my lines. I hope these lines help raise awareness and support mental health.

Σε δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου, κάτι μέσα μου με πίεζε να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να τα βγάλω πέρα. Η τέχνη διαδραμάτιζε πάντα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Χρησιμοποιώντας πολλά εικονογραφημένα βιβλία κατά του στρες, άρχισα να αναπτύσσω γραμμές σε σημειωματάρια που με βοήθησαν να διαχειρίζομαι τα επίπεδα άγχους κατά τη διάρκεια των σπουδών. Η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα γραμμές στο πτυχίο Γραφιστικής μου ήταν για να απεικονίσω ένα σύμβολο, επιλέγω το ερωτηματικό (;) είναι ένα διεθνές εικονίδιο που υιοθετήθηκε από πολλούς για να αυξήσει την ευαισθητοποίηση για την ψυχική υγεία και την πρόληψη της αυτοκτονίας. Αυτή η δημιουργική διαδικασία μου πήρε το μυαλό όταν τη χρειαζόμουν περισσότερο και μου παρείχε μια χαλαρωτική απόσπαση της προσοχής μου. Με τα χρόνια αυτές οι γραμμές με ακολούθησαν και με στήριξαν όποτε το χρειαζόμουν. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι οι γραμμές με έκαναν το άτομο που είμαι σήμερα. Από τη στιγμή που αρχίζω να εικονογραφώ αυτό που έχω στο μυαλό μου, το σώμα μου αρχίζει να αναπνέει με διαφορετικό τρόπο. Μπορώ να αποδεχτώ αυτή την λεπτομέρεια μέσα μου και να είμαι λειτουργική μέσα στην κοινωνία αν έχω τις γραμμές μου. Ελπίζω αυτές οι γραμμές να βοηθήσουν στην ευαισθητοποίηση και στην υποστήριξη της ψυχικής υγείας.

Motion Art Studio

Ιt is a race.

The dance video project seeks to raise awareness of competition that can arise between teenagers. Through this unspoken competition, teenagers can experience strong emotions such as jealousy, envy and hate. As these emotions develop, it can create a state where the need to ‘win’ or succeed is the only way to gain the approval of others. In some instances, particularly where emotional distress is prolonged, some teenagers may develop insecurities and psychological disorders such as social anxiety, self-rejection or depression. The project worked with dancers aged between 15-18. During the choreographic process dancers shared what they had felt or experienced personally, reflecting on and exploring the negative emotions resulting from such competition – this was achieved through movement. Through this process the dancers felt they had gained the opportunity to be open and tackle their faults, providing the opportunity to start to heal.

Το έργο βίντεο χορού επιδιώκει να ευαισθητοποιήσει τον ανταγωνισμό που μπορεί να προκύψει μεταξύ των εφήβων. Μέσα από αυτόν τον άρρητο ανταγωνισμό, οι έφηβοι μπορούν να βιώσουν έντονα συναισθήματα όπως η ζήλια, φθόνος και μίσος. Καθώς αναπτύσσονται αυτά τα συναισθήματα, μπορεί να δημιουργήσουν μια κατάσταση όπου η ανάγκη να «νικήσει» ή να πετύχει είναι ο μόνος τρόπος να κερδίσεις την έγκριση των άλλων. Σε ορισμένες περιπτώσεις ιδιαίτερα όταν είναι συναισθηματικές και η αγωνία είναι παρατεταμένη, ορισμένοι έφηβοι μπορεί να αναπτύξουν ανασφάλειες και ψυχολογικές διαταραχές όπως κοινωνικό άγχος, αυτο-απόρριψη ή κατάθλιψη. Το έργο δούλεψε με χορευτές ηλικίας 15-18 ετών. Κατά τη διάρκεια της χορογραφίας οι χορευτές μοιράστηκαν ό,τι είχαν νιώσει ή βιώσει προσωπικά, ανταποκρινόμενοι και διερευνώντας τα αρνητικά συναισθήματα που προκύπτουν από έναν τέτοιο ανταγωνισμό – αυτό επιτεύχθηκε μέσω της κίνησης. Μέσα από το έργο οι χορευτές ένιωσαν ότι είχαν κερδίσει την ευκαιρία να είναι ανοιχτοί και να αντιμετωπίσουν τα λάθη τους, παρέχοντας την ευκαιρία να αρχίσουν να θεραπεύονται.


“There is this feeling when we are young, a sense of freedom, a sense of play. These slowly slowly fade away. Lucky to be born in a country I call home. Sun is always shining, sand is in your feet or the smell of pine trees is distinct; nature is all around, people are friendly; I felt safe. The pace picks up as you grow. Matters you didn’t understand as a kid now play an important role. I reminisce those childhood years , I believe you do too. Everyone deserves to feel that magic butterfly feeling again.”

Pamela Papaiacovou - p.Arty Studio


«Υπάρχει αυτό το συναίσθημα όταν είμαστε νέοι, μια αίσθηση ελευθερίας, μια αίσθηση παιχνιδιού. Αυτά σιγά σιγά εξαφανίζονται. Τυχερή που γεννήθηκα σε μια χώρα που ονομάζω πατρίδα. Ο ήλιος λάμπει πάντα, η άμμος είναι στα πόδια σας ή η μυρωδιά των πεύκων είναι ευδιάκριτη. Η φύση είναι παντού, οι άνθρωποι είναι φιλικοί. Ένιωθα ασφαλής. Ο ρυθμός αυξάνεται καθώς μεγαλώνεις. Θέματα που δεν καταλάβατε ως παιδί τώρα παίζουν σημαντικό ρόλο. Αναπολώ εκείνα τα παιδικά χρόνια, πιστεύω κι εσύ. Ο καθένας αξίζει να νιώσει ξανά αυτό το μαγικό συναίσθημα.»


Το “Συν” είναι έναν έργο για την σύνδεση των ανθρώπων, την κατανόηση. Το Συν συμβολίζει το πιο αγνό αίσθημα που νιώθουμε, την ανάγκη να ενωθούμε, την συμπόνια, την συμπάθεια, το συναίσθημα, την συζήτηση, να συμμερίζομαι, Συν λαλώ το ποιο βαθήν αίσθημα που νιώθουμε. Τα έργα τούτα δείχνουν συναίσθημα, που απλα σε πολύπλοκα και στο τέλος φτάνουν στο έργο που απεικονίζει μιαν σύναξη σαν μια μίξη όλων των “Συν”. Θέλω να δείξω τι ένιωσα γνωρίζοντας τόσο κόσμο, ατομα που συναινούμε και συμφωνώ αλλά και άτομα που διαφώνησα, όμως συμμερίστηκα. Μόνο μαζί “Συν” προχωρούμε.


Plus is a project regarding the connection and understanding of the human experience. Plus symbolizes the most pure sentiment, the need for connection, the compassion, the sympathy, the emotions, the conversation, the sharing, Plus is the deepest most soulful feeling. These artworks communicate the range of emotions from the simplest to the most complicated, resulting to the painting which represents a gathering of al the Plus. Through my art pieces I want to share with the viewer how I experienced meeting new people, that I consent and agree with, as well
as people that I disagreed with but in a respectful manner. We can only move forward one Plus the other and all together.

Giannis Nicolaou

Δράση Ο

Χώρος – Δράση – Καταγραφή

Το εικαστικό μου έργο διαπραγματεύεται την πολύπλοκη σχέση χώρου, μνήμης και βιώματος. Οπτικές καταγραφές δράσεων στο χώρο, αμφίσημων και τελετουργικών, προσωπικές χαρτογραφήσεις και σημειώσεις συνθέτουν τις εικαστικές μου αναζητήσεις. Ο αφιλόξενος χώρος συμβάλλει στην αντίθεση οικείου/ανοίκειου κατά την διάρκεια μιας αμφίσημης, συναισθηματικά φορτισμένης, αυτοσχεδιαστικής δράσης που έχει έντονο συμβολικό χαρακτήρα, ανοιχτό σε προσωπικές ερμηνείες. Αντίστοιχα, οι δράσεις του σκαψίματος και του χτισίματος αποτελούν συμβολικές ή και αλληγορικές αναφορές στην ματαιότητα, στην επανάληψη, και στην ίδια την προσπάθεια που όμως φαίνεται να είναι Σισύφεια. Οι δράσεις/καταγραφές μου με ένα τρόπο, αποτελούν μια εξερεύνηση, μια συναισθηματική χαρτογράφηση των συγκεκριμένων άγονων τόπων. Οι θεωρητικοί Yi-fu Tuan και Michel De Certeau μιλούν για το προσωπικό βίωμα, την δράση και την κίνηση στο χώρο σαν την
πιο ουσιαστική του διάσταση, αντίστοιχα, εικαστικοί όπως ο Francis Alys, και ο Richard Long διερευνούν τρόπους διαλόγου με τον χώρο που τελικά τον καταστούν συναισθηματικά και νοηματικά γόνιμο. Παράλληλα εικαστικοί όπως η Ana Mendieta επικεντρώνονται στην έννοια του συναισθηματικού ίχνους ενός βιώματος, μνήμης, ή πράξης. Σε αυτήν την περιοχή νδραστηριοποιούμαι εικαστικά χρησιμοποιώντας διαφορετικά μέσα, για να καθορίσω το προσωπικό μου στίγμα. Το βίντεο ως
documentο, είναι το μέσο με το οποίο καταγράφω τις πράξεις και τις δράσεις μου, αλλά παράλληλα είναι και το οπτικό υλικό που αποτελεί με ένα τρόπο τόσο το ίχνος όσο και το σώμα της δουλειάς μου.

Space - Action - Recording

My visual work deals with the complexity of space, memory, and experience. Optical recordings of actions in space, ambiguous and ritualistic, personal mappings and notes make up my artistic pursuits. The inhospitable space contributes to the intimate contrast between an ambivalent, emotionally charged, improvisational action that has a strong symbolic character, open to personal interpretations. Accordingly, the actions of digging and building are symbolic or allegorical references to futility, repetition, and the very effort that seems to be Sisyphean. My actions/recordings in a way, constitute an exploration, an emotional mapping of the speciƒc arid sites. The theorists Yi-Fu Tuan and Michel De Certeau talk about personal experience, action, and
movement in space as its most essential dimension, respectively, artists such as Francis Alys, and Richard Long are exploring ways of dialogue with the space that eventually make him emotionally and meaningfully fertile. At the same time, artists such as Ana Mendieta focus on the concept of the emotional trace of life, memory, or act. In this area, it is that I operate as an artist using different means to determine my coordinates in the space of artistic possibilities. Videos as documents are the means by which I record my actions, but at the same time, it is the visual material that is in a way both the trace and the body of my work.

Stefania Papayianni / Running Doodles

The stages of mental health

The aim of this project is to raise awareness on mental health. People that suffer from a mental illness are often wrongfully stigmatised by others. Some of the words used to describe a mentally ill person are ‘incapable', "not a productive member of society", 'burden', 'violent', 'attention seeker', ‘crazy’. As a result, a feeling of self-guilt is developed, which makes the problem worse, as the person affected gets stuck in a never-ending loop. The impacted person is under pressure, feeling the need to wear a costume or mask to hide the illness from the outside world. In reality, a mentally ill person is just like everyone else. They too have abilities and aspirations that are valuable to the world, but are trying to do their best, going through tough and difficult times. It’s time for everyone to understand and finally accept that there are people among us who are ill and are fighting an invisible war. This will help them ‘cut off’ the ‘sorry’ part of their lives and focus on the ‘I am’.

Τα στάδια της ψυχικής υγείας

Στόχος αυτού του έργου είναι η ευαισθητοποίηση σχετικά με την ψυχική υγεία. Άνθρωποι που υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές συχνά στιγματίζονται άδικα από άλλους. Μερικές από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν έναν ψυχικά άρρωστο τομο είναι «ανίκανος/η», «δεν είναι παραγωγικό μέλος της κοινωνίας», «βάρος», «βίαιη/ος», «αναζητούν την προσοχή». Ως αποτέλεσμα, αναπτύσσεται ένα αίσθημα αυτοενοχής, που επιδεινώνει το πρόβλημα, καθώς το επηρεαζόμενο άτομο κολλάει σε έναν ατελείωτο βρόχο. Το άτομο βρίσκεται υπό πίεση, νιώθοντας την ανάγκη να φορέσει μια στολή ή μάσκα για να κρύψει την ασθένεια από τον έξω κόσμο. Στην πραγματικότητα, ένας ψυχικά ασθενής είναι όπως όλοι οι άλλοι. Έχουν επίσης ικανότητες και φιλοδοξίες που είναι πολύτιμες για τον κόσμο, και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο δυνατό, περνώντας πολύ δύσκολες στιγμές. Είναι καιρός να το καταλάβουν όλοι και να το αποδεχτούν οτι υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας που είναι άρρωστοι και κάνουν έναν αόρατο πόλεμο. Αυτό θα τους βοηθήσει να «κόψουν» το «συγγνώμη» μέρος της ζωής τους και επικεντρώνονται στο «είμαι».

Michalis Pantelidis
Digital print on U-Circular Chiˆon (100% recycled out of plastic bottles)

"Where does trash go after we’ve thrown it away? Do we ignore this question because it makes us feel uncomfortable? Similarly, as the culture of silence takes place in our everyday lives, we often hide or ignore such uncomfortable truths. In this project, the artist explores alternative ways of understanding
the idea of value by turning trash into colourful and joyful scarves, as a metaphor, for questioning the ways individuals value life. What we perceive in our society or ourselves, as “disposable” or “valueless” has its own beauty, importance, worth and usefulness, if only one takes a closer look. By following personal photographic documentation of wastelands, several images have been selected as artifacts and then reassembled through a collage process generating kaleidoscopic manifestations of garbage
hills. These visual narratives of post-traumatic wisdom are used to shed light into the problematic nature of value, aiming to highlight that “materiality” never goes to waste. As an extend, the scarves are made out of 100% recycled plastic.

Πού πηγαίνουν τα σκουπίδια αφού τα πετάξουμε; Μήπως αγνοούμε αυτήν την ερώτηση επειδή μας κάνει να νιώθουμε άβολα; Ομοίως, καθώς η κουλτούρα της σιωπής λαμβάνει χώρα στην καθημερινότητά μας, συχνά κρυβόμαστε ή αγνοούμε τέτοιες δυσάρεστες αλήθειες. Σε αυτό το έργο, ο καλλιτέχνης εξερευνά εναλλακτικούς τρόπους κατανόησης της αξίας, μετατρέποντας τα σκουπίδια σε πολύχρωμα και χαρούμενα κασκόλ, μεταφορικά, για την αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο εκτιμούμε τη ζωή. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε στην κοινωνία μας ή τους εαυτούς μας ως «μιας χρήσης» ή «άνευ αξίας» έχει τη δική του ομορφιά, σημασία, αξία και χρησιμότητα, αρκεί να το δει κανείς πιο προσεκτικά. Ακολουθώντας
προσωπική φωτογραφική τεκμηρίωση χερσαίων εκτάσεων, αρκετές εικόνες έχουν επιλεγεί ως τεχνουργήματα και στη συνέχεια επανασυναρμολογούνται μέσω κολάζ δημιουργώντας καλειδοσκοπικές εκδηλώσεις απο λόφους σκουπιδιών. Αυτές οι οπτικές αφηγήσεις της μετατραυματικής σοφίας χρησιμοποιούνται για να ρίξουν φως στην αξία της φύσης, με στόχο να τονιστεί ότι η «υλικότητα» δεν πάει ποτέ χαμένη. Ως επέκταση, τα κασκόλ είναι κατασκευασμένα από 100% ανακυκλωμένο πλαστικό."

Εvita figure it out - Evita Chrysostomou

Raising Hope

These pieces are part of my Rainbow series, which was created as a response to my experience of the very first lockdown, when life as we know it turned upside down. Windows across the world were filled with pictures of rainbows to spread hope and cheer during the dark days of the pandemic. This inspired me to create my own rainbow series and be part of the collective effort to spread the message of hope and raise awareness on mental health, at a time when our physical health was also at risk.
I decided to make a rainbow for each day of the lockdown (rainbow numbers correspond to the day they were created) using the digital painting app Procreate. I then combined digital drawings with physical drawings I created during online life-drawing sessions. The digital rainbows first started as an experiment and I used the app to play around and allow myself to stay creative and cope with the changes in my lifestyle, but it quickly turned into a great passion and a collection of over 100 artworks. My colour palettes were inspired from different photographs, experiences and concepts that I found myself relating to while being at home and trying to turn these strange times into something positive.

Αυτά τα κομμάτια είναι μέρος της σειράς μου Rainbow, η οποία δημιουργήθηκε αντανακλώντας την εμπειρία μου το πρώτο lockdown, όταν η ζωή όπως την ξέρουμε αναποδογύρισε. Παράθυρα σε όλο τον κόσμο γέμισαν με εικόνες ουράνιων τόξων για να σκορπίσουν ελπίδα και ευθυμία κατά τη διάρκεια των σκοτεινών ημερών της πανδημίας. Αυτό με ενέπνευσε να δημιουργήσω και εγώ τη δική μου σειρά με ουράνια τόξα, και να γίνω μέρος της συλλογικής προσπάθειας διάδοσης του μηνύματος ελπίδας και ευαισθητοποίησης για την ψυχική υγεία, σε μια εποχή που η κινδυνεύει και η σωματική μας υγεία παράλληλα. Αποφάσισα να φτιάξω ένα ουράνιο τόξο για κάθε μέρα του lockdown (οι αριθμοί του ουράνιου τόξου αντιστοιχούν στην ημέρα που δημιουργήθηκαν) χρησιμοποιώντας την εφαρμογή ψηφιακής ζωγραφικής Procreate. Στη συνέχεια συνδύασα ψηφιακά σχέδια με φυσικά σχέδια που δημιούργησα κατά τη διάρκεια διαδικτυακών συνεδριών ζωγραφικής. Τα ψηφιακά ουράνια τόξα ξεκίνησαν πρώτα ως πείραμα και χρησιμοποίησα την εφαρμογή για ψυχαγωγία και να επιτρέψω στον εαυτό μου να παραμείνει δημιουργική ούτως ώστε να αντεπεξέλθω τις αλλαγές στον τρόπο ζωής μου, αλλά γρήγορα μετατράπηκε σε μεγάλο πάθος και μια συλλογή με πάνω από 100 έργα τέχνης. Οι χρωματικές μου παλέτες εμπνεύστηκαν από διαφορετικές φωτογραφίες, εμπειρίες και έννοιες που βρέθηκα να σχετίζομαι ενώ ήμουν στο σπίτι και προσπαθούσα να μετατρέψω αυτές τις περίεργες στιγμές σε κάτι θετικό.


Το έργο παρουσιάζει το αιδοίο σαν λουλούδι. Το λουλούδι, ξεκινά από μια προσωπική ανάγκη να εκφράσει την αποτρόπαια πράξη που καταστρέφει παντελώς την ύπαρξη της θηλυκότητας. Η κλητοριδεκτομή. Η κλητοριδεκτομή είναι η αφαίρεση των γυναικείων γεννητικών
οργάνων. Μία επίπονη πρακτική στην οποία επιμέρους ή ολόκληρα εξωτερικά γεννητικά μέρη του αιδοίου αφαιρουντε. Αυτό ξεκίνησε από την Αίγυπτο και λαμβάνει χώρα σε 28 αφρικανικές χώρες, στη μέση ανατολή καθώς επίσης σε κάποιες μεταναστευτικες κοινωτητες της Ευρώπης. Η κλητοριδεκτομη είναι μια μορφή βίας που πηγάζει από ήθη
και έθιμα των διαφόρων κοινοτήτων που στόχο έχει να διαχωρίσει το γυναικείο φύλο. Είναι μια πράξη που παραβιάζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα γυναικών και παιδιών με σειρά από σοβαρές ψυχικές και σωματικές συνέπειες.

The project presents the female genital as a flower. It begins from the personal need to expose the brutal action in which the existence of femininity is being destroyed. This action its called clitoridectomy. Clitoridectomy is a female genital mutilation. A harmful practice in which partial or total of the female external genitalia are being removed. This action began from Egypt and takes place in 28 African countries , in some communities in Asia and Middle East, in immigrant communities in Europe as well. Clitoridectomy is a form of violation, that has roots from traditional customs of some communities that aim the gender inequality. It is a violation of fundamental human rights of women and children resulting in serious physical and mental consequences.

ΦΥΣΗ Η γύμνια μας είναι αλλού, όχι σ’ αυτό που ορίζει η φύση.
NATURE Our nudity exists beyond what nature dictates

Mr Kok

Dreams not Allowed II

The project explores themes like how Cypriots live in their own bubble, away from reality, are stingy of sharing knowledge and have plenty of insecurities. Yet these dark messages are married with a colorful canvas and a wide variety of comic protagonists that aim to reflect the diversity of characters in the Cypriot realm. Effectively the work, like you would expect from a textbook, attempts to make the audience reflect on some key messages through the medium of painting. Essentially, making the messages easier to digest and promoting social awareness on the current state of our society and encouraging a critical analysis of where we stand.

Το έργο διερευνά θέματα όπως το πώς οι Κύπριοι ζουν στη δική τους φούσκα, μακριά από την πραγματικότητα, είναι τσιγκούνηδες στο να μοιράζονται γνώσεις και έχουν πολλές ανασφάλειες. Ωστόσο, αυτά τα σκοτεινά μηνύματα παντρεύονται με έναν πολύχρωμο καμβά και μια μεγάλη ποικιλία από κωμικούς πρωταγωνιστές που στοχεύουν να αντανακλούν την ποικιλομορφία των χαρακτήρων στην κυπριακή πραγματικότητα. Ουσιαστικά, το έργο όπως θα περίμενε κανείς από ένα σχολικό βιβλίο, επιχειρεί να κάνει το κοινό να προβληματιστεί μέσω της ζωγραφικής. Το έργο καθιστά τα μηνύματα πιο εύπεπτα και προάγει την κοινωνική ευαισθητοποίηση σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση της κοινωνίας μας και ενθαρρύνει μια κριτική ανάλυση για το πού βρισκόμαστε.

The Projectors Photo Group

Η κοινωνική ευαισθησία είναι ένα θέμα που το αγγίζαμε μέχρι στιγμής μόνο λεκτικά, γραπτώς. Τα μυνήματα έχουν περισσότερη ισχύ όταν τα αγγίζουμε μέσω του φακού μας. Τα πρότζεκτ μας βασίζονται καθαρά σε κοινωνικά ζητήματα και στην έκθεση θα παρουσιαστούν τα εξής : Γυναικοκτονίες – what depression looks like – taboos go down – AmeAthletes. Ο κάθε ένας από εμάς κλήθηκε να φωτογραφίσει ανάλογα με την δική του οπτική γωνία και ευαισθησία στο εκάστοτε προτζεκτ. Αυτό αποτελεί από μόνο του ενδιαφέρον μιας και ο κάθε εγκέφαλος αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα κοινωνικά ζητήματα σύμφωνα με τα προσωπικά του βιώματα. Κάπως έτσι πολύ πιθανόν θα μπορέσεις είτε να ταυτιστείς είτε να κατανοήσεις πολύ πιο εύκολα κάθε προτζεκτ μιας και υπάρχουν τόσες διαφορετικές οπτικές και πρακτικές διαφορές στη κάθε φωτογραφία και παράλληλα τόσα κοινά.

Social sensitivity is an issue that we have so far only touched on verbally, in writing. Messages have more power when we touch them through our lens. Our projects are based purely on social issues. The photographs in the exhibition will present the following issues: Gynecology - what depression looks like - taboos go down - AmeAthletes. Each of us was invited to take pictures according to our own point of view and sensitivity to the respective project. This in itself is interesting since each brain perceives social issues differently according to personal experiences. Somehow, you will most likely be able to either identify or to understand each project much easier since there are so many different perspectives and practical differences in each photo and at the same time so common.

“Break down the walls “ by Franc

This artwork was created for the competition of Graphic Stories Cyprus. The sculptures and main protagonists of the image (walls, brain) are made of clay. C. P. Cavafy’s poem “The walls”, which you can find written on the bottom left side of the poster, is the main inspiration of the project. ‘Walls’ are an illusion that our minds constantly create and therefore a construct that only our minds can change.

Το έργο τέχνης δημιουργήθηκε για τον διαγωνισμό Graphic Stories Cyprus. Τα γλυπτά και οι πρωταγωνιστές της εικόνας (τοίχοι, εγκέφαλος) είναι από πηλό. Το ποίημα του Κ. Π. Καβάφη «Οι τοίχοι», που μπορείτε να δείτε γραμμένο στην κάτω αριστερή πλευρά της αφίσας, είναι η κύρια έμπνευση του έργου. Οι «τοίχοι» είναι μια ψευδαίσθηση που δημιουργεί συνεχώς το μυαλό μας και επομένως μια κατασκευή που μόνο το μυαλό μας μπορεί να αλλάξει.

Δεσμοί ή/και Δεσμά

Δεν νοείται δεσμός χωρίς δεσμά, είτε είναι ερωτικός, φιλικός, οικογενειακός ή ότι άλλο. Η συναναστροφή με άλλους ανθρώπους, δημιουργεί δεσμούς, και οι δεσμοί δημιουργούν δεσμά. Σημασία έχει να έχουμε την ικανότητα χειρισμού και βελτίωσης των κοινωνικών μας σχέσεων, μετατρέποντας τα δεσμά σε ανθρώπινους δεσμούς! Το έργο "Δεσμοί ¨η/και Δεσμά" είναι ένα εννοιολογικό έργο τέχνης (conceptual art), με μικτή τεχνική (mixed media art), χρησιμοποιώντας ανθρώπινες φιγούρες και νήμα ούτως ώστε να δοθεί μια πολυδιάστατη έμφαση στα δεσμά και τους δεσμούς, και ακρυλική μπογιά σε αποχρώσεις του γκρι. Γιατί το γκρι? Το γκρι βρίσκεται ανάμεσα στο μέγιστο φως (λευκό) και στο μηδενικό φως (μαύρο). Είναι ένα χρώμα μεταβλητό,ανάλογα με την ποσότητα φωτός που έχει. Με πιο συμβολικό τρόπο, το χρώμα του γκρίζου βρίσκεται μεταξύ του καλού, του άσπρου, και του κακού, του μαύρου, δίχως όμως να ορίζεται σε καλό ή κακό. Κάπου ενδιάμεσα, εκει που βρίσκεται η προσαρμογή, ο συμβιβασμός, η ουδετερότητα και η αμεροληψία.

“Bonds or/and Fetters”

There is no bond without fetters, whether it is erotic, friendly, familial or other. Socialization with other people, creates bonds, and bonds create fetters. What matters is to have the ability to handle and improve our social relationships, turning fetters into human bonds! The artwork "Bonds or/and Fetters" is a conceptual artwork. A mixed media art, with human figures (miniatures) and thread, to give a multidimensional emphasis on bonds and fetters. Acrylic paints also have been used in the shades of gray. But why gray? Because gray lies between maximum light (white) and zero light (black). It is a variable color, depending on the amount of light it has. In a more symbolic way, the color gray is between good, -white-, and bad, -black-, but without being defined as good or bad. Somewhere in between, where the adaptation, compromise, neutrality and impartiality lie.

Evdokia Georgiou - Altering establishments'; wax sculptures, electric stove, wood, metal

Evdokia Georgiou sees society as the macrocosm of the domestic space and vice versa and that these two spaces are complementary. Evdokia’s art practice is based on Plato’s philosophy of the archetype forms and the ‘Allegory of the Cave’, as well as on sociological research and approach. Through her practice, the artist aims to make people re-think about their social behavior and challenge their everyday life more often. As a result, the artist uses the daily life of humans as an inspiration and how it
could be altered in a non-normal way in order to explore and challenge the private and public realms of the everyday behaviour of humans. This is achieved through various ways including among others the transformation of ordinary objects into sculptures, through drawing and thread creations. Her installations aim to invite the audience to interact with her art and experience an abnormal situation of their everyday life. In this way, Evdokia aims to present a new vision and add a new dimension of reality. ‘Altering Establishments’ is used as a metaphor to introduce an alternation of the everyday’s behaviors, social systems, and realms through the change of the objects’ identity and functionality.

Η Ευδοκία Γεωργίου βλέπει την κοινωνία ως τον μακρόκοσμο του οικιακού χώρου και αντίστροφα και ότι αυτοί οι δύο χώροι είναι συμπληρωματικοί. Η καλλιτεχνική πρακτική της Ευδοκίας βασίζεται στη φιλοσοφία του Πλάτωνα στο αρχέτυπο και την «Αλληγορία του Σπηλαίου», καθώς και στην κοινωνιολογική έρευνα και προσέγγιση. Μέσω αυτή της πρακτικής, η καλλιτέχνης στοχεύει να κάνει τους ανθρώπους να ξανασκεφτούν την κοινωνική τους συμπεριφορά και να τους προκαλέσει στην καθημερινότητα τους πιο συχνά. Ως αποτέλεσμα, η καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την καθημερινή ζωή των ανθρώπων ως έμπνευση και πώς αυτή θα μπορούσε να τροποποιηθεί με μη κανονικό τρόπο προκειμένου να εξερευνήσουν και να αμφισβητήσουν τον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο στην καθημερινή συμπεριφορά τους. Αυτό επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους συμπεριλαμβανομένου μεταξύ άλλων τη μετατροπή συνηθισμένων αντικειμένων σε γλυπτά, μέσω σχεδίων και δημιουργιών με νήμα. Τα έργα στοχεύουν να καλέσουν το κοινό να αλληλεπιδράσει με την τέχνη της και να βιώσει μια διαφορετική κατάσταση στην καθημερινότητά τους. Με αυτόν τον τρόπο, η Ευδοκία στοχεύει να παρουσιάσει ένα νέο όραμα και να προσθέσει μια νέα διάσταση στην πραγματικότητα. Το «Altering Establishments» χρησιμοποιείται ως μεταφορά για να εισαγάγει μια εναλλακτκότητα στις καθημερινές συμπεριφορές και στα κοινωνικά συστήματα μέσω της αλλαγής της ταυτότητας και της λειτουργικότητας των αντικειμένων.

Through a similar palette and painting approach, the artworks 'When You Messed With My Perspective' 'Constrained to Ascend' and 'An Ape Escaped' have a common ground to explore. All inspired by social interaction, the works broaden to a scope of themes, addressing the philosophical, rhetorical, and metaphysical aspects of life, where the sun's rays meet the abyss of thought. Each scene is depicted by weighing various elements such as space, time, religion, morality, and the desire to question and thus challenge the given. On the borderline of reality and fiction, the scale of elements is left open for balance. Some habitual and natural, others deriving from philosophy and metaphysics, propel the viewer into uncharted waters both subjectively and objectively. As everyday life endlessly filters through a continuously changing perception, the aim, through my work, is to further explore the Mastery of the past through a perspective of the present. By deconstructing the basis with a twist, the paintings intend to create a portal, roaming on the borders of true and false, real and imaginary. Therefore different places and sets are explored to bring to the surface the relationship between figure and structure. Human perception and construction are filtered daily and subsequently intertwined in an emotional roller coaster, connecting each piece with the appropriate narrative.

55 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ΚΑΗΚΑΝ

Εσύ που βάζεις φωτιά στην χώρα σου, στη γη που σε γέννησε και σε μεγάλωσε γιατί καψαλίζεις, για το καπρίτσιο σου, για κάποιον που σε πλήρωσε, γιατί νιώθεις αδικία σε αυτή τη χώρα και με αυτόν τον τρόπο νομίζεις οτι τιμωρείς τις αρχές να ξέρεις ότι για χάρη σου κινδυνεύουν άνθρωποι που ζουν στην περιοχή, άνθρωποι που εκτελούν το καθήκον, άνθρωποι εθελοντες, περιουσίες  και ολόκληρες οικογένειες πίσω από αυτούς τους ανθρώπους. Καταστρέφεις ότι πιο όμορφο σου έδωσε αυτή η ζωη, τις ομορφιές της φύσης και την αξία της ζωής, καταστρέφεις ένα ολόκληρο οικοσύστημα.


55 square kilometers, BURNT
JULY 2021

You who set fire to your country, to the land that gave birth to you and raised you because you burn, for your whim, for someone who paid you, because you feel injustice in this country and in this way you think you are punishing the authorities to know that For your sake, people living in the area, people on duty, people volunteering, property and entire families behind these people are at risk. You destroy what this life has given you the most beautiful, the beauties of nature and the value of life, you destroy an entire ecosystem.



Find Us